Powiedz mi kim dla Ciebie jestem? Tak bardzo chciałabym to wiedzieć. Za kogo mnie uważasz, za kogo traktujesz? Powiedz prosto, nie słowami pięknymi jak mnie widzisz. Bo z tego jak postępujesz nie umiem się tego doczytać. Powiedz proszę bym nie miała złudzeń ani też żalu niesłusznie skrytego w milczeniu.
Ja więcej zrozumiem niż wydać Ci się może, wytrzymam też nie jedno jeśli muszę. Powiedz mi jednak, daj się zrozumieć a jak masz do mnie szacunek, to odpowiedz. Skąd mam wiedzieć co czujesz, kiedy rzadko coś mówisz a niechęć okazujesz? Dlatego pytam i dziś proszę o szczerą odpowiedź, bo gubię się bardzo i Cię nie rozumiem...
To nie moich oczu jasność przykrywa Twój obraz i nie w kolorach tęczy widzę Twoją twarz. Poznałam Twe wady jak i zalety i trwam obok Ciebie pomimo nich wszystkich, trwam. Rozumiesz? Dlatego jeśli jestem Ci obojętna co nie raz dajesz odczuć, jeśli jestem Ci niepotrzebna, to powiedz.
To nie Twoje złe słowa o sobie, kreślą mi Twój rysopis. Lecz to co mi serce szeptem podpowiada i twardo pcha ku Tobie. Uwierz w siebie i pozwól mi wierzyć, dając poczucie że chcesz! Nie bój się, kryjąc się za złem! Przytul mnie, proszę, zaufaj lub zostaw i odejdź. Bo ja nie umiem być 'chwilą', na którą akurat masz czas i ochotę.
